به گزارش پایگاه خبری پیام خانواده؛ فرقی نمیکند مهمان بیاید یا نیاید. گاهی دلتان برای پنج، شش قاشق آش گرم با عطروطعم پیاز و سیرداغ لک میزند. شاید تنها بهقدر یک قابلمه حتی دونفره که نه کم بیاید و نه آنقدر اضافه که در یخچال ماندگار شود کافی باشد اما مقدمات پخت و پزش انگار شرطیاش کرده و فکر میکنیم باید این غذای دیرپز را عیالواری بار بگذاریم!
این غذای اصیل همچنان اصالت دارد
ازآنجاکه معمولاً سفره افطار را به این معجون بینظیر میشناسیم و سرسبزی و رنگ و لعاب این دورهمی معنوی را یکجورهایی مدیون عطر و بوی پیاز و نعناع داغش هستیم و البته بعید نیست که بهخاطر حجم مواد و دیرپز بودن حبوباتش، تزیین سفره افطارمان با این خوراکی نوستالژی در قدم اول کمی سخت به نظر بیاید و برای همین هم این دست و آن دست کنیم و چهبسا از پختوپز آن انصراف دهیم، پس یک ترفند ساده لازم است تا کارمان را راه بیندازد و آشمان را بیدغدغه سر سفره حاضر کند. ترفندی که حتی یکسرسوزن از اصالتش کم نمیکند.
حبوبات پخته را در فریزر دپو کنید
هیچکس منکر محاسن تازگی مواد غذایی برای مصرف بهینه آنها نیست اما فرصت بانوی خانه در این ماه پرفضیلت در کنار نیاز به بهرهبرداری از لحظهلحظه این روزها و شبها برای عبادت و البته ضعف روزهداری برای رسیدگی به امور آشپزیکمی محدودتر خواهد بود.پس دپوی حبوبات پخته، ترفندی کارساز برای این است که هروقت اراده آش خوردن کردید بیمعطلی در چشم بر همزدنی مهیا شود.
زنده شدن آش به لطف زردچوبه و روغن
دیگر نگران وقت نباشید. اصل کار، پختن حبوبات است که آماده و مهیاست. یک مقدار آب هم بریزید. سپس سبزی را اضافه کنید .برای زنده شدن رنگ آشتان کمی زردچوبه تفتداده در روغن را هم اضافه کنید که انصافاً به دستپختتان تان رنگ و رخی ویژه میدهد.دست آخر هم، رشته ها را بریزید. جا که افتاد ریختن در کاسه و تزئینی زیبا حسن ختام کارتان است.نوشجانتان و لحظات سبز افطارتان با عطر پیاز و سیر و نعناع داغ دلچسب و سرشار از لذت.
این میهمانی و سفره برای مهربانی برپا شدهاست
در ضمن یادمان نرود حتماً کاسهای از این معجون بینظیر برای همسایه ببریم. شاید در هیاهوی روزمرگیهای این روزگار، گاهی دیوارها آنقدر بلند شده باشند که حواسمان به هم نباشد و کمتر از گذشتهها از احوال هم جویا شویم و ماه رمضان و لحظه ناب افطار فرصتی مغتنم باشد تا مثلاً با تقدیم کاسهای آش و تکه نانی گرم با آن بو و بلنگ پیچیده در آپارتمانهای امروزی، احوالی بپرسیم و التماس دعایی هم بگوییم.