به گزارش پایگاه خبری پیام خانواده؛ خانواده قرار است امنترین پناهگاه انسان باشد؛ جایی که افراد بتوانند بدون ترس از قضاوت، پنهانکاری یا سوءاستفاده، احساسات و نگرانیهایشان را با یکدیگر در میان بگذارند. اما وقتی گفتوگو جای خود را به سوءظن، پنهانکاری و کنترل میدهد، همین پناهگاه عاطفی نیز ممکن است به فضایی سرشار از تردید تبدیل شود. اعتماد، سرمایهای که روابط خانوادگی بر پایه آن شکل میگیرند، چگونه آسیب میبیند و آیا میتوان آن را دوباره به زندگی مشترک و روابط میان اعضای خانواده بازگرداند؟
اعتماد؛ ستون نامرئی زندگی خانوادگی
اعتماد از آن دسته مفاهیمی است که شاید کمتر در گفتوگوهای روزمره خانوادهها به زبان آورده شود، اما تقریباً تمام روابط خانوادگی به آن وابستهاند. همسران برای ساختن زندگی مشترک به اعتماد متقابل نیاز دارند، فرزندان زمانی احساس امنیت میکنند که بتوانند بدون ترس از تحقیر و سرزنش به والدین خود تکیه کنند و روابط میان خواهران و برادران نیز بدون اطمینان و صداقت، بهتدریج از صمیمیت فاصله میگیرد.
اعتماد تنها به معنای اطمینان از وفاداری همسر یا راستگویی اعضای خانواده نیست؛ بلکه نوعی احساس امنیت روانی است که به افراد اجازه میدهد آسیبپذیریهای خود را نشان دهند، درباره مشکلاتشان صحبت کنند و مطمئن باشند که حرفها و احساساتشان علیه آنها استفاده نخواهد شد.
با این حال، اعتماد در روابط خانوادگی امری ثابت و تضمینشده نیست. تجربه دروغ، پنهانکاری، بیتوجهی، بدعهدی، قضاوتهای مکرر و نادیده گرفتن مرزهای شخصی میتواند بهتدریج این سرمایه عاطفی را تضعیف کند. گاهی نیز یک اتفاق بزرگ، مانند خیانت یا افشای یک راز، کافی است تا احساس امنیتی که طی سالها شکل گرفته، بهشدت آسیب ببیند.
پژوهشها نیز نشان میدهند که اعتماد در روابط زناشویی تنها به ویژگیهای فردی همسران وابسته نیست، بلکه کیفیت ارتباط میان آنها و نحوه مواجهه با محیط بیرونی نیز در شکلگیری یا تضعیف آن نقش دارد.