به گزارش پایگاه خبری پیام خانواده؛ تنبیه به معنای بیدار کردن و آگاه کردن کسی بر امری است؛ از این رو همیشه به صورت کتک زدن، ملامت کردن و اعمال فشار نیست، بلکه این هدف ممکن است با نصیحت، ارشاد و موعظه حاصل شود. در نظام تربیتی اسلام، اصل تنبیه به عنوان عاملی بازدارنده پذیرفته شده است، زیرا جامعه و مردمی که در برابر اعمال و رفتار خود کنترلی نبینند، طغیان خواهند کرد. اما در تربیت کودکان، تنبیه باید به صورت درست و صحیح انجام گیرد؛ همانقدر که میتواند مؤثر باشد، به همان اندازه نیز میتواند تأثیر منفی داشته باشد. تنبیه نادرست باعث ایجاد مشکلات روحی و روانی در کودک میشود و انتخاب تنبیه مناسب با رفتار غلط کودک، خود بسیار دارای اهمیت است. این گزارش، انواع تنبیه، پیامدهای تنبیه بدنی و راهکارهای جایگزین را بررسی میکند.
تنبیه بدنیتنبیه بدنی به هر شکلی که باشد، قطعاً بین شما و فرزندتان دیوار و حائل ایجاد میکند. خود ما از کسانی که به نوعی سعی میکنند به ما آسیب برسانند نفرت داریم. به هر حال این طبیعت انسان است و پدر و مادر باید بدانند تأثیر انضباطی تنبیه بدنی، سطحی و موقتی است! برای ایجاد یک پیوند دائمی با فرزندتان باید در کنار آموزش نظم و انضباط، به او احترام هم بگذارید.
تنبیه بدنی مولد احساس ترس است و برای همیشه بین والدین و فرزندان فاصله میاندازد. بسیاری از والدین اغلب به یاد نمیآورند که خودشان در دوران کودکی تا چه اندازه از تنبیه شدن متنفر بودهاند. شیوههای مثبت و متعددی برای نزدیک شدن به کودک و یادآوری اشتباهاتی که مرتکب شده وجود دارد. از کتک زدن کودک هیچ چیز عایدتان نمیشود!
یکی از بهترین انواع تنبیه، تنبیه کلامی استدر این نوع از تنبیه، والدین میتوانند فرزند خود را از یک سری امتیازات مثل تماشای برنامههای تلویزیونی، رفتن به منزل دوستان یا خرید وسایل خوشحالکننده و… محروم کنند.
به طور کلی اگر میخواهید فرزندانتان خود را انسانهایی باارزش تصور کنند، باید آنها را با تمام نقاط ضعف و کاستیهایشان بپذیرید و به آنها ایمان داشته باشید. در غیر این صورت فقط تعداد کمی از آنها ممکن است به خودشان اعتقاد پیدا کنند. همچنین یاد بگیرید تا شخصیت آنها را از رفتارهایشان جدا کنید. ما باید به آنها ثابت کنیم بدون توجه به آنکه چگونه عمل میکنند، آنها را دوست داشته و برای آنها به عنوان یک فرد ارزش و احترام قائلایم.
از آنجا که نیاز به امنیت، تعلق داشتن و دوست داشته شدن از نیازهای اساسی هر انسانی است و هر کودکی برای داشتن احساس امنیت باید حداقل یک نفر را دوست داشته باشد و توسط یک نفر دوست داشته شود، تنبیه، به ویژه عیبجویی موجب میشود کودکان احساس کنند غیرقابل دوست داشتن هستند.
بچهها باید باور کنند که کسی برای آنها اهمیت و احترام قائل است، باید باور کنند که کسی نسبت به آنان متعهد است و به اندازه کافی دلسوز آنهاست و به شادی آنها فکر میکند. آنان باید احساس کنند که دوستداشتنی هستند. آنها نیاز دارند که بدانند چه کاری را باید انجام دهند، نه اینکه چه کاری را نباید انجام دهند. آنان نیاز دارند که احساس کنند انسانهای مفیدی هستند، دوست دارند بشنوند که موجب خوشحالی والدینشان شدهاند و مایلند سعی و تلاش زیاد آنها مورد توجه والدینشان قرار بگیرد. کودکانی که به آنها بیاعتنایی میشود، نمیتوانند حس کنند که عزیز شمرده میشوند، زیرا مورد توجه قرار نمیگیرند. پس آنها را به رسمیت بشناسیم و برایشان ارزش و اهمیتی درخور قائل شویم.
نتیجهگیریتنبیه، اگر با هدف آگاهیبخشی و هدایت انجام شود، میتواند ابزاری مؤثر در تربیت باشد؛ اما اگر به آسیب، تحقیر و تنبیه بدنی تبدیل شود، نتیجهای جز فاصله عاطفی، ترس و آسیبهای روانی نخواهد داشت. والدین و معلمان باید بدانند که تنبیه بدنی، تأثیری سطحی و موقتی دارد و برای ایجاد پیوندی دائمی با کودک، باید در کنار آموزش نظم و انضباط، به او احترام گذاشت. بهترین تنبیه، تنبیه کلامی و محرومیت از امتیازات است، نه کتک زدن. کودک باید بداند که بدون توجه به رفتارش، دوستداشتنی و باارزش است. پذیرش کودک با تمام ضعفها و کاستیهایش، جدا کردن شخصیت او از رفتارش و توجه به تلاشهایش، کلید تربیتی است که هم نظم میآورد و هم عشق را حفظ میکند.