جای فرزند جنگیدن: اگر دخترتان پس از دعوا با دوستش گریان به خانه آمد، به جای تماس گرفتن با مادر دوست برای حل مشکل، بهتر است نقش حامی را ایفا کنید، بگذارید خودش حرف بزند، به او بیاموزید احساساتش را مدیریت کند و سپس در یافتن راهحلهای ممکن همراهیاش کنید.

انجام تکالیف مدرسه: کمک به فرزند برای رهایی از ناامیدی ضروری است، اما سطوح سالم استرس میتواند مهارتهای حل مسئله را تقویت کند. بهتر است اجازه دهید کودکان خودشان مسائل را کشف کنند و وقتی در موقعیتهای دشوار پایداری نشان میدهند، از تلاششان تعریف کنید.

راهنمایی مربیان ورزشی: اگر در طول مسابقه از کنار زمین فریاد میزنید یا پس از هر تمرین با مربی وارد گفتوگو میشوید، بهتر است کنار بکشید. ورزش به فرزند میآموزد با اختلافات کنار بیاید، هدفگذاری کند، رهبری را بیاموزد و شکست را بپذیرد؛ اما این تیم اوست، نه تیم شما. در صورت درخواست کمک یا مشاهده مشکل، به کودک یاد دهید خودش با مربی صحبت کند.

نگه داشتن کودک در کنار خود: رساندن نوجوان تا درِ خانه دوست، حتی با فاصله چند قدم، نشانه آشنایی از والدین هلیکوپتری است. برای ایجاد اعتمادبهنفس، فرصتهایی برای استقلال فراهم کنید؛ مثلاً اجازه دهید در حیاط بازی کند در حالی که شما در خانه هستید.

خدمتکاری در خانه: مرتب کردن تخت فرزند کلاساولی، تمیز کردن اتاق نوجوان یا شستن لباس دانشجو بار اضافی بر دوش والدین است. با مشارکت دادن کودک در کارهای خانه، مسئولیتپذیری مادامالعمر را به او آموزش دهید. از کارهای کوچک شروع کنید، انتظارات را روشن بیان کرده و از انجام درست کار قدردانی کنید.

محافظت افراطی: هشدارهای مداوم از قبیل «از درخت پایین بیا»، «تند نرو» یا «دستم را بگیر» میتواند رشد کودک را محدود کند. هدف، ایمنیِ لازم است نه حداکثر ممکن. اجازه دهید از درخت بالا برود یا بیفتد و زانویش خراش بردارد؛ این تجربهها برای رشد او مفید است.

نترسیدن از شکست: همان طور که بزرگترها از اشتباهات خود درس میگیرند، کودکان نیز باید آزمون و خطا را تجربه کنند تا مسیر زندگی را بیاموزند. اگر برای درست انجام شدن کار، پروژهای را از فرزند بگیرید، او یاد نخواهد گرفت در آینده با مشکلات روبرو شود. بگذارید گاهی اشتباه کند و هنگام شکست، او را برای تلاش دوباره تشویق کنید.