به گزارش پایگاه خبری پیام خانواده، دکتر سید حسن موسوی، معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی کشور، در گردهمایی «تجارب زیسته روانشناسان در جنگ رمضان» که توسط مجمع ملی خانواده و با همکاری انجمن ایرانی روانشناسی اسلامی برگزار شد، ضمن اشاره به مسئولیت اداری و غیراداری خود در انجمن مددکاران اجتماعی ایران و همچنین مسئولیت مدیریت بحران سازمان بهزیستی در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و جنگ رمضان، چند نکته را مطرح کرد.

وی با بیان اینکه جنگ ۱۲ روزه نقطه عطفی در توجه سیاست‌گذاران به خدمات حرفه‌های یاورانه بود، گفت: روانشناسی، مشاوره، مددکاری اجتماعی و شاخه‌های مرتبط با این حرفه چون مستقیم درگیر این موضوع بودند، در جلسات مختلفی که برگزار می‌شد و آن برنامه ملی تاب‌آوری که نوشته شد، حوزه سلامت روان اجتماعی اهمیت خیلی ویژه‌تری پیدا کرد. هم خدمات حضوری، هم خدمات محلمحور و هم خدمات از راه دور – هر سه بخشش – اهمیتش بیش از پیش برای سیاست‌گذاران ملموس شد. نمی‌خواهم مصداق بگویم چون مصداق‌های زیادی در این حوزه داریم.

دکتر موسوی نکته دوم را پایبندی متخصصین یاورانه به تعهدات داوطلبانه دانست و افزود: قابل انتظار بود، ولی در این دو جنگ و به ویژه جنگ اخیر چون یک ذره طولانی‌تر شده بود، پایبندی متخصصین یاورانه به مفاد – اگر ما متعهد شدیم که داوطلبانه در شرایط بحران باشیم – در این دو جنگ واقعاً این شرایط را در کل کشور داشتیم و این یک سرمایه خوبی برای این حوزه است.

معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی کشور به عنوان نکته سوم تأکید کرد: جنگ نشان داد – به ویژه جنگی از این نوع که ما تجربه‌اش را نداشتیم – ما نیازمند تدوین راهنمای عمل برای مداخلات در این شرایط هستیم. ما در سازمان بهزیستی ۸۰ راهنمای عمل در طول این دو جنگ که متناسب با زیست‌بوم کشور عزیزمان هست و متناسب با سازمان و گروه‌های هدفمان است تدوین کردیم. اما مدل‌سازی هنوز نکردیم. در برنامه هست، اولویت‌هایمان هم هست که برویم به سمت تبدیل به مدل بومی مبتنی بر زیست‌بوم کشورمان. شاید این تجربه نشان داد که ما یک جاهایی واقعاً آنچه که خواندیم خیلی به کارمان می‌آید. در این مدل‌سازی عملاً مدیریت دانش هم هست که بتوانیم از این ظرفیت استفاده کنیم.

وی ادامه داد: نکته سوم – ما در حوزه سالمندان این کار را اجرا کردیم. آثار روانی جنگ روی مردم، ما در سالمندان این را اجرا کردیم، گزارش منتشر شد، گزارشش ارائه شد. ما یک جایی حتی حین جنگ هم نیاز به مداخلات تخصصی داریم، به ویژه برای گروه‌هایی که کسی را ندارند؛ سالمندان تنها و گروه‌هایی که برای شما ارسال خواهم کرد چون دارم توی گوشی‌ام الان آمدم.

دکتر موسوی با اشاره به موضوع کارکنان تحت تأثیر شرایط جنگ گفت: کارکنان ما هم تحت تأثیر این شرایط جنگ هستند. موضوع بعدی مراقبت از مراقبین است؛ موضوعی که ما برنامه نداریم، سلیقه‌ای عمل می‌کنیم و هر سازمانی خودش اقدامی را انجام می‌دهد. ما نیازمند یک راهنمایی هستیم که چگونه بتوانیم آن نشاط و شادابی مداخله‌گران در شرایط جنگ را داشته باشیم. حالا این خبر را نزنید – ما یک شب همکاری داشتیم که با آسیب‌های اجتماعی خطرناکی مداخله می‌کند، قطعاً این آدم باید شرایطی برایش فراهم کنیم که بتواند خودش آرامش و انرژی برای بازگشت به کار داشته باشد.

معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی کشور در ادامه به موضوع پایانی و به‌زعم خود مهم‌ترین نکته اشاره کرد و گفت: موضوعی که در این حوزه در ایران انجام نشده، «تجربه‌نگاری مداخلات حرفه‌های یاورانه در بحران‌ها» است. منظورم مستندسازی نیست؛ تجربه‌نگاری با الگوها و روش‌های علمی خاص. از سال ۶۸ و ۶۹ که اولین زلزله در رودبار بود – بنده دانشجو بودم به واسطه رشته‌ام – از آن روز تا به امروز که خدمت شما هستم، در تمام بحران‌ها چه طبیعی و چه غیرطبیعی حضور داشته‌ام، ولی ما تجربه‌نگاری نکردیم. این یکی از نیازهای ماست که بتوانیم این تجارب مستنداتی را که داریم، تجربه‌نگاری کنیم و حتی می‌توانیم در مجامع بین‌المللی منعکس کنیم که ما چه کارهایی را انجام دادیم. این طبیعتاً زبان خاص خودش را دارد.

دکتر موسوی در پایان با ادای احترام به اساتید و حاضران در جلسه گفت: من بیشتر آمدم که به قول ما مازندرانی «خدا قوت» بگویم به شما، بگویم خونه دلتان آباد باشد. اساتید خودم را دیدم، شما بزرگواران را دیدم. ما در مجموعه سازمان بهزیستی خدمت آقای دکتر هم بودیم و در برنامه عرض کردیم که ما تمام ظرفیت‌هایمان را در کنار تشکل‌هایی که در این حوزه‌ها فعالیت می‌کنند قرار می‌دهیم. دستشان را هم می‌بوسیم که کنار همدیگر، بدون مرزبندی‌هایی که داریم، کمک کنیم تا مردم آرامش بیشتری داشته باشند.