به گزارش پایگاه خبری پیام خانواده؛ سومین روز از ماه محرم به نام کوچکترین شهید کاروان کربلا، حضرت رقیه(س) نامگذاری شده است. دختر سهسالهای که تشنگی، یتیمی و آوارگی در بیابانهای کربلا را با جان کوچک خود چشید و سرانجام در خرابههای شام، پس از دیدار با سر بریده پدر، جان به جانآفرین تسلیم کرد . امروز، روزی است برای روایت مظلومیت کودکی که معرفتش، الگویی برای همه دورانهاست و اشکهایش، خون تازهای در رگهای فرهنگ عاشورا جاری کرده است.
رقیه در کربلا؛ عطش بیپایان کودکی تشنه
در روز عاشورا، حضرت رقیه(س) شاهد مصیبتهای بزرگ کربلا بود. روایت شده که در همان روز، وقتی آب را برای رقیه آوردند، او دواندوان به سوی قتلگاه رفت تا آب را به پدر برساند. یکی از سربازان دشمن پرسید: «کجا میروی؟» رقیه پاسخ داد: «بابایم تشنه است، میخواهم برایش آب ببرم.» سرباز گفت: «آب را خودت بخور، پدرت را با لب تشنه شهید کردند!» رقیه در حالی که گریه میکرد فرمود: «پس من هم آب نمیآشامم» .
در روایت دیگری از استاد تاریخ جامعهالزهرا(س)، در لحظات آخر، امام حسین(ع) رقیه را در آغوش میگیرد و لبهای خشکیده نازدانهاش را میبوسد. رقیه به پدرش میگوید: «بابا بسیار تشنهام، شدت تشنگی جگرم را آتش زده است.» امام(ع) میفرماید: «کنار خیمه بنشین تا برای تو آب بیاورم» و به میدان میرود. باز هم رقیه دامن پدر را میگیرد و با گریه میگوید: «بابا جان کجا میروی؟ چرا از ما بریدهای؟» .
پیوند عاطفی پدر و فرزند در مکتب حسینی
آنچه در زندگی حضرت رقیه(س) بیش از هر چیز خودنمایی میکند، عمق بینظیر پیوند عاطفی او با پدر است. با وجود اینکه رقیه مادر نداشت و مادرش از دنیا رفته بود، این رابطه عمیق عاطفی میان او و اباعبداللهالحسین(ع) شکل گرفت .
این پیوند عاطفی، نشاندهنده نقش بیبدیل پدر در تأمین امنیت روانی و عاطفی فرزند است. کارشناسان تربیتی معتقدند که حضرت رقیه(س) الگوی کامل تربیت فرزند در فرهنگ دینی ماست و زندگانی شریف او دربردارنده برترین ویژگیهای اخلاقی و چشمنوازترین تصویرهای تربیت سالم و اسلامی است .
در خرابههای شام؛ وداعی که تاریخ را تکان داد
پس از واقعه کربلا، کاروان اسیران اهل بیت(ع) را به شام بردند. حضرت رقیه(س) و سایر اسیران در خرابهای بدون سقف، در آفتاب سوزان شام و در زمستانی سخت، آواره بودند.
در شب سوم یا پنجم صفر سال ۶۱ هجری، داستان جانگدازی رقم خورد که تا ابد در تاریخ عاشورا ماندگار شد. روایت شده که رقیه در خرابه شام، با گریه و بیتابی، پدر را صدا میزد. یزید دستور داد سر بریده امام حسین(ع) را نزد رقیه بیاورند .
هنگامی که حضرت رقیه(س) سر پدر را دید، آن را از طشت برداشت و به سینه چسبانید و با لحنی سوزناک خطاب به سر بریده پدر گفت :
«یا اَبَتاه مَنْ ذَالَّذی خَضَبَکَ بِدِمائِکَ؟ یا اَبَتاه مَنْ ذَالَّذی قَطَعَ وَ ریدَکَ؟ یا اَبَتاه مَن ذَالَّذی اَیْتَمَنی عَلی صِغَرِ سِنّی؟»
«پدر، چه کسی تو را با خونت رنگین کرد؟ بابا، چه کسی رگهای گردنت را قطع کرد؟ بابا، چه کسی مرا در کودکی یتیم کرد؟»
او در ادامه فرمود: «ای پدر، کاش من فدای تو میشدم و عوض تو مرا کشته بودند؛ کاش پیش از این کور میشدم و محاسن مبارکت را به خون خضاب شده نمیدیدم» .
پیام تربیتی حضرت رقیه(س) برای خانوادهها
حضرت رقیه(س) الگوی تربیت صحیح است. او در سه سالگی با پدر خود آنچنان مانوس بود که لحظهای طاقت دوری از او را نداشت و این نشاندهنده عمق رابطه عاطفی پدر و فرزند در مکتب حسینی است.
بر اساس بررسیهای علمی، مهمترین و اثرگذارترین تاثیر زندگی آن حضرت را میتوان پس از قیام عاشورا دانست. این کودک خردسال به یاد پدر بزرگوارشان و مصیبتهای وارده بر ایشان چنان گریستند که اهالی شهر از این واقعه باخبر شدند و با شجاعت و استقامت برای دفاع از حق و حقیقت ایستاد و شهادتش اذهان عمومی را متوجه ظلم یزید کرد و وی را به الگویی برجسته مبدل ساخت .
نقش عاطفی حضرت رقیه(س) در نهضت عاشورا
نهضت کربلا دارای ابعاد گوناگون حماسی، صبر و استقامت و بُعد عاطفی است که شعلهور کردن بُعد عاطفی واقعه عاشورا بر عهده زنان و دختران از جمله حضرت رقیه(س) بوده است. ایشان با صبوری و گریههای کودکانه در معرفی اهل بیت(ع) و همچنین رسوا کردن دشمنان، نقش موثری ایفا کردند .
نکته شگفتانگیز درباره زندگی آن حضرت شاید همین باشد که با چنین زندگانی به ظاهر کوتاهش از مرزهای تاریخ عبور کرد و به جاودانگی رسید .
جمعبندی
سوم محرم، روزی است برای گرامیداشت یاد کوچکترین شهید کربلا؛ کودکی که با اشکهایش، تاریخ را تغییر داد و با شهادتش، چهره واقعی ظلم را به جهانیان نشان داد. حضرت رقیه(س)، در کنار مظلومیت خود، پیامآور عشق، ایمان و مقاومت در برابر استکبار است.
برای خانوادههای امروز، حضرت رقیه(س) الگویی از پیوند عمیق عاطفی و تربیت صحیح دینی است. همانطور که کارشناسان تربیتی تأکید میکنند، آنچه از داستان زندگی حضرت رقیه(س) فهمیده میشود این است که این فرزند خردسال اما سترگ امام حسین(ع)، الگوی کامل تربیت فرزند در فرهنگ دینی ماست و کتاب کوچک، اما پرمحتوای زندگانی شریف او، در بر دارنده برترین نگارینههای اخلاقی و چشمنوازترین تصویرهای تربیت سالم و اسلامی است . نسلی که با عشق به اهل بیت(ع) و آشنایی با مفاهیم والای عاشورا، میتواند در مسیر درست زندگی گام بردارد.